Eerste vliegreis ;)

Wellicht kunnen andere vijftigers het beamen, ze zijn er echt, generatiegenoten die nog nooit een vliegtuig van binnen hebben gezien. Zelf heb ik twee jaar geleden pas mijn eerste vliegreis gemaakt. Dat was mijn goal voordat ik het jaar erop vijftig zou worden. Ik wilde perse gevlogen hebben voordat ik Sarah zou zien….Waarom ik dat wilde? Ik merkte dat hoe langer we wachtten met vliegen, hoe angstiger ik werd om in zo’n reusachtige ijzeren vogel naar mijn vakantieadres vervoerd te worden. Het was het jaar dat ik Paxos had ontdekt via Sunweb, plus bijbehorende accomodatie, die zeer tot de verbeelding sprak. Ik kon de plaatjes van een prachtig strand met rieten parasolletjes, gefotografeerd aan de rand van een infinityzwembad, niet langer weerstaan en besloot dat het nu moest gebeuren. Met enkele klikken was deze ‘secret’ – inclusief vliegreis – geboekt. De bedenktijd verliep, en mijn eerste vliegreis werd een feit.

Een maand van tevoren begon het al te kriebelen, en heus niet van de voorpret, meer was het de angstkriebel voor het onbekende. Hoe dichterbij de vakantie kwam, hoe nerveuzer ik werd. Mijn man – altijd de rust zelve, hoewel het ook voor hem de eerste keer was – vond dat ik me niet zo aan moest stellen omdat alles vanzelf zou gaan. Natuurlijk, piece of cake (not). Een week van tevoren lag ik in de nachten al zo te draaien en te woelen dat ik een dag voor vertrek al te maken had met een flink slaaptekort. Nu wist ik wel dat als je echt kampt met vliegangst, je speciale begeleiding kunt krijgen van een stewardes. Maar hee, zo zit ik nu eenmaal niet elkaar. Alles zelf doen, ook vliegen. Als je dan als proviciaaltje op Schiphol komt kijk je je ogen uit. Onze auto hadden we op P3 geparkeerd en van daaruit een shuttlebus genomen naar de vertrekhal. In het busje zie je voor welke vluchten, je vertrekhal 1 of 2 moet hebben, en daar is het een drukte van jewelste. Met twee leken op vlieggebied waren we wel even bezig om te ontdekken vanaf welke gate ons vliegtuig vertrok, waar je moest inchecken en waar de bagagecontrole plaatsvond. IMG-20170830-WA0008

Een advies, vertrek gewoon op tijd, dan komt het goed, mede omdat de meeste medewerkers daar van harte bereid zijn om je te helpen.

Eenmaal door de controle gleed de grootste onrust van me af (dacht ik). Want na grondig gefouilleerd te zijn door een  vrouwelijke beveiligingsmedewerker hoefden we alleen nog maar de tijd  te overbruggen totdat we konden instappen. Eetgelegenheden te over, dus snel ergens aangeschoven om een kopje koffie met een broodje naar binnen te werken, dat er tijdens de (lange) loop naar de gate – een tussenstop op het toilet –  weer net zo snel uit kwam. Waarom ik op mijn leeftijd nog steeds een eerste klas stresskip ben, vroeg ik me op dat moment voor de zoveelste keer af…

Goed, eenmaal in de vliegtuigstoel vond ik al snel de gordel die ik al gelijk probeerde vast te sjorren. Hoe eerder ik mezelf vastgespte, hoe veiliger, dacht ik bij me zelf. Ik kreeg nog net geen last van engtevrees, want om nu te zeggen dat de vliegtuigstoelen van Transavia lekker ver uit elkaar staan, niet echt dus. Om de druk op mijn oren tijdens de vlucht tegen te gaan had ik met voorbedachte rade een kauwgom uit het stripje geduwd en in mijn mond gestoken, een keer ergens voorbij zien komen op een of ander reisblog of zo. Daarna was het moment toch echt aangebroken, de stewardessen hielden hun bekende informatieve praatje met bijbehorende bewegingen, de piloot heette alle passagiers welkom en voorzag ons van de actuele weerssituatie en de motoren begonnen te ronken. En dat was het moment dat ik het gewoon echt even niet meer had; het ding begon te taxien en zou weldra opstijgen.

Naar gelang het meer vaart begon te maken deed ik mijn ogen dicht. Kort daarop voelde ik dat we gingen stijgen en voor mij was dat het allerergste moment dat ik tijdens deze eerste vliegreis zou beleven. Al snel hingen we achterover in onze stoelen en vanuit het raampje werd al snel alles kleiner. Het bleef eng voor mij tot we hoogte hadden bereikt en uiteindelijk de koffiekarren tevoorschijn kwamen. Intuïtief voelde ik toen dat het goed zat. De verdere reis liep voor mijn gevoel perfect op een enkel moment na, als het vliegtuig een beetje van koers veranderde en je voelde dat het wat schuin ging hangen, een ieksmomentje. De landing vond ik niet eens zo heel eng, omdat ik wist dat we binnen enkele momenten weer vaste grond onder de voeten zouden hebben.

De keren daarna wordt het makkelijker. We reizen nu zelfs liever per vliegtuig dan per auto.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.