Ode aan een stalkat…

Bij deze de introductie van Nuts, onze boerderijkat. Als piepkleine kitten werd ze afgelopen zomer door een kennis van mijn schoonzusje bij ons neergezet en gebombardeerd tot stalkat. Muizenvangers zijn immers altijd welkom! Met natte oogjes en een trillend lijfje werd ze voor de honden gegooid. Figuurlijk dan. Niemand van ons verwachtte dat ze de bovenmaatse temperaturen van die zomer zou overleven, om maar niet te spreken over de strijd die ze moest leveren tegen drie hondenbeesten. Liefde en aandacht maakte het kattenwezen echter groter en sterker. Door de boerenfamilie werd ze gevoerd en gekoesterd, zodat zij een tamme poes werd met een passie voor de mens.

Zwervend over het erf der hofstede en sluipend door lokkende landerijen vindt zij haar weg. Zie je haar het ene moment paraderend over het tuinpad, het volgende moment steekt haar kattenkop boven het maaiveld uit. Als zwartbont poezenbeest beconcurreert zij al het andere beestenspul op onze boerderij. Zij wedijvert vol bravoure met koeien en honden om aaidacht en knuffels. Overal zie je Nootjes; in het gras, op het stro, op auto’s en tractoren, in de tuin. In ons grasland heeft zij temidden van witte- en zilverreigers al ettelijke grijsjasjes voor hun neus weggevangen, zoals zij ook in de stal haar arbeid verricht. Daar is zij door ons daarom een graag geziene stamgast. Als een volleerde diva positioneert ze zich op de eerste rang om de boerenwerkzaamheden zonder enige vorm van bemoeienis gade te slaan. Voor “poes poes poes!” heeft zij een zwak. Treft dit haar poezenoortjes dan ligt ze aan je voeten, snorrend en smekend om een kriebeltje of aaitje. Of ze steekt je al spinnend haar hoge rug toe. Je kunt er moeilijk omheen…

Afgelopen winter heb ik haar op een morgen betrapt in het hondenbed, eensgezind slapend met husky alsof het een innig gehuwd stel betrof. Wars van roddels en ethiek vlijde zij zich tegen de zachte, warme hondevacht. Ondanks hevige meningsverschillen vond zij genegenheid bij hem en maakte ze zonder gene misbruik van zijn goedhartigheid. Toen ik die ochtend het hondennest naderde verwachtte ik van haar een beschuldigende blik waarna ze haar kattensnor zou drukken. Niets van dat alles. Twee paar gespitste oren bleven staan waar ze stonden. Nee… dit mysterieuze miepje trekt haar eigen plan. Katachtigen staan nu eenmaal bekend als onafhankelijke wezens, die doen wat hun goed dunkt…

Voila! Onze Nuts in een notendop!

Advertenties

3 gedachtes over “Ode aan een stalkat…

  1. Pingback: Onze landloper…
  2. Pingback: Kattenyoga

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.