Erfzonden

Sommigen van jullie kunnen het vast beamen. Het boerenleven is een leven vol reuring. Goede tijden – slechte tijden. Altijd wat! En dan de koters! Lopen er een paar kinderen rond op het erf dan weet dat kroost je altijd weer te verrassen.

Vaak sta je doodsangsten uit, bang voor rondkarrende gevaartes met ingewikkelde machines, op weg of terug van een wei-karwei. Op een gegeven moment moet je ze voorzichtig los laten, een beproeving voor het moederschap. Al vroeg leerden we onze kinderen om op het erf dicht tegen de stalmuur te gaan staan als ze een tractor of iets vergelijkbaars hoorden aankomen. Terecht hebben ze dat goed in hun kleine oren geknoopt. Op hun beurt lichtten zij hun dorpsvriendjes voor over die ene belangrijke zaak: HET gevaar op ons erf. Het gevolg was dat er nogal eens een rijtje gespannen kleuters plat tegen de muur aangedrukt stond als er ook maar het geringste geluid van naderend onheil hun gehoorgangetjes binnen kroop. Wel altijd goed gegaan, godzijdank. Gelukkig waren de boeren zelf ook zeer alert! Ik heb er echter heel wat schietgebedjes op los gelaten.

Onze oudste dochter was een heerlijk ondeugend kind. Ging als stoer boerinnetje – alvorens ze haar kleuterjuf bezocht – al mee met papaboer de kalverstal op. Getooid in een felblauw of rood overalletje met bijpassende witte haartjes bood ze de boer haar helpende handje. Het openbaarde zich al op dreumesleeftijd; een vroege loper plus kletskous met een flinke portie doortastendheid. Toen het kind eenmaal in de smiezen kreeg wat ‘achter’ betekende, was er geen houden meer aan. Telkens weer ontsnapte het belhameltje vanuit de bijkeuken deur. Naar papa toe, die ‘achter’ was. Als een heldin op sokjes waggelde ze op haar korte beentjes de lange schuur uit. Tot daar plotseling dat grote, avontuurlijke erf uitgestrekt voor haar lag. Hoe interessant was dat? Voor ondergetekende helemaal niet! Die was in rep en roer als ze de trap af kwam met het jongste b(r)oertje en ontdekte dat het bengeltje weer op vrije voeten was. Dus daar ging weer het nerveuze vrouwspersoon, met kind op haar arm, op een drafje achter het mini boerinnetje aan. Om daar te ontdekken dat het mopje bezig was de erfkat te molesteren. De deur van de bijkeuken bleef nadien op slot als moeders eventjes geen tijd had om dochterlief aandacht te geven, ik durfde het risico niet te nemen. Overal gevaar! Toen de jeugd eenmaal oud genoeg was om alleen buiten te spelen werd het allemaal nog een stukje spannender. Onze boerenkinderen zouden waarschuwing op waarschuwing te verduren krijgen…

Jawel, er heeft zich veel afgespeeld in die jaren dat er kinderen rond erf en stal zwierven. Ik zou er meerdere blogposts aan kunnen wijden. En dat ga ik ook met alle plezier doen! Af en toe even terug naar die heerlijke, maar spannende tijd dat onschuldige kinderzonden het erf vulden. Alles is goed gekomen. Onze drie koters zijn opgegroeid tot fijne, zelfstandige en zelfverzekerde volwassenen waar boer en ik heel erg tros op zijn.

Zoals Annie M.G. Schmidt ooit zei: “Doe nooit wat je moeder zegt dan komt het allemaal terecht”. 😉❤

Wordt vervolgd…

Advertenties

4 gedachtes over “Erfzonden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.