De strijd om Piet

Zie de tijd schijnt door de bomen, mensen staakt uw wild geraas.

Nog temidden van de stikstofdiscussie barstte tegelijkertijd de pietendiscussie weer in alle hevigheid los. Zucht! Lag het aan mij of werd de strijd om de sintnarren heviger gestreden dan ooit? Woedende reacties op de aankomende roetveegpieten tergden het net, nog meer demonstraties werden aangekondigd. Mensen wilden protesteren tégen KOZP, die op hun beurt weer aankondigden ook dit jaar weer te demonstreren tégen ZP. Wellicht is het volgende protestgroepje dit jaar geboren: de PPG-KOZPPZP: de PietenProtestGroep die demonstreert tegen de feestbedervende protestacties van KickOutZwartePiet èn ProZwartePiet. Kun jij het nog volgen?

Maar toch…

Dat gezegd hebbende…ik zie mezelf nog als kleine uk, dolblij met het pakje kauwgumsigaretjes dat ze in haar meidenklompje vond. Vroeg in de ochtend stond dit mensenkind al dolgelukkig met zo’n stoer rookstaafje te pronken. Want hee! Pa en ma en nagenoeg de rest van onze grote familie rookten in die tijd, dus het wannabe rookstertje was geboren! Zo werkt imitatiegedrag nu eenmaal. Of het nu de chocolade- of kauwgomvariant was, deze pretsigaretjes verdienden een langdurend ereplekje in de schatla. En dan pakjesavond! De mand vol wensen werd door Zwarte Piet aan de deur gezet, of deze kwam zelfs gezellig even binnen om met ukkie’s ouders te keuvelen. Dan werd op een ludieke manier uit de doeken gedaan hoe ondeugend dit kind wel/niet was geweest. Dat ik aan de stem kon horen dat het ons buurmeisje was mocht de pret niet drukken. Wel werd het zwartepietenbuurmeisje met dit feit geconfronteerd door het eigenwijze kind. Maar hoe stellig ik ook pareerde tegen het Pietje of mijn ouders, ik kreeg geen gelijk. Totdat ik van mijn geloof afviel heb ik het nooit zeker geweten. Omdat de snoet van deze leuke Piet roetzwart was, bleef die honderd procent zekerheid voorlopig ook verborgen. Het mystieke aspect bleef daardoor nog lang hangen…!

En dan onze eigen kids! Nog steeds word ik warm van binnen als ik er aan denk hoe we er altijd een prachtig feest van maakten. Tijdens de avondspits – als mijn boer in de melkput stond – was het vaak een gezellige chaos binnen in onze boerderij. Nou ja, echt niet altíjd gezellig hoor. Ik alleen met drie kleine kids stond synoniem voor stelselmatige wanorde. Hoe prettig was het dan om ze sporadisch – alleen in de tijd dat Sint in het land was – toch een héél klein beetje angst aan te jagen? Door ze te vertellen dat Rommelpiet de onstuimige kids door het keukenrooster in de gaten hield. Helaas, onze ukken waren moeilijk bang te maken! Wat genoten ze daarentegen van de geheimzinnigheid en saamhorigheid die het met zich mee bracht. Na eerst hun schoentjes te vullen met een wortel of wat brood voor Amerigo en braaf uit volle borst een Sintliedje te zingen, gingen ze slapen als zoete engeltjes. Om (heel erg) vroeg in de morgen weer als ongeduldige duiveltjes uit hun bedje te springen om te kijken wat de schoentjes ditmaal voor hen in pietto hadden. Jullie begrijpen, als de hele boerenkeuken overhoop stond, dan was Rommelpiet die nacht aan het werk geweest.

Sint en Piet brachten in die tijd ook jaarlijks een fysiek bezoekje aan onze boerderij. Hoewel de twee allerkleinsten het soms toch wat veiliger vonden op de één of andere vertrouwde schoot, vond de oudste het excentrieke stel inmiddels razend interessant. Doordat het Zwarte Pietje zwijgzaam door haar werd aangestaard dachten boer en ik dat het laatste jaar geslagen had. We maakten ons echter zorgen om niets. Nimmer heeft zij in haar geloofsjaren kunnen bedenken wie er als Sinterklaas en Zwarte Piet zo overtuigend hun rol speelden. Waar de jongste twee bij het afvallen van hun geloof hun schouders ophaalden, kostte het onze oudste lieverd een paar jaar eerder heel wat tranen bij het ontrafelen van het Sintsprookje. Onder de prachtige witte baard en het kundig roetzwart geschminckte gezichtje zaten namelijk mijn broer en zijn vriendin. Haar bloedeigen oom en tante! Haar verdriet en teleurstelling heeft zij de daaropvolgende jaren weten om te buigen naar iets geweldig positiefs. Zij kroop in de huid van Zwart Pietje, om haar broertje en zusje nog een paar jaartjes te entertainen door volop te strooien met pepergoed, suikernoten en jolige praatjes. Een actrice is er aan verloren gegaan…

Tijden veranderen en ik doe mijn best om mij neutraal op te stellen maar het blijven legendarische herinneringenAls het aan mij ligt wordt het dan ook een mix van blank, roetzwart en roetveeg. Iedereen blij!! 😆

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.