Als het niet gaat zoals het moet…

Terwijl ik wacht op mijn immer verlate echtgenoot schiet ik alvast mijn zwarte parka aan. Ongeduld! Als we een eens vroege afspraak hebben – in dit geval een eetafspraak – zit ik al snel op hete, brandbare steentjes...

In principe worden we rond zeven bij vrienden (die geen van allen boer zijn) verwacht, het is nu bijna half acht. Deze vrienden weten inmiddels al dertig jaar dat wij in de regel niet om zeven uur aan tafel kunnen schuiven, hoe groot de honger ook is. Koeien melken gaat altijd voor, de dames worden graag dagelijks twee maal verlost van hun volle uiers – liefst op dezelfde tijd. Ik heb echter plechtig beloofd dat we tegen half acht onze eetstoel zullen bezitten. Aan een gedekte tafel vol verleidingen zullen wij dan wellicht als laatste aanschuiven. In mijn maag begint zich al een varkentje te roeren dus gekleed in een jas vol wrevel en frustratie begin ik alvast aan mijn nagels te kluiven. Sinds afgelopen oudjaar ben ik tenslotte niet zeker meer van een gezellig avondje samen uit. Het kan zomaar ontaarden in een avondje helemáál niet uit! Op de drempel naar het nieuwe jaar, besloot namelijk één van onze staldames om haar kind te gaan baren. Wijzelf – al hadden wij dienst – zouden in een naburig dorp samen met een groepje vrienden de avond doorbrengen. We verheugden er ons ontzettend op. Helaas, het lot nam een loopje met ons zo op de rand van het oude jaar. Mijn boer kwam die avond na het melken laat binnen, deelde me mede dat de veestapel uitgebreid zou worden met een jong kalfje dat op dat moment helaas het levenslicht nog niet gezien had. Chips zeg! En oliebollen! Het werd negen uur, maar mama in spé vond het nog steeds veel te vroeg. Grrr… “Ga jij maar alvast ” opperde mijn boer. Geen haar op mijn hoofd! Ging niet gebeuren dat manlief hier zometeen in zijn eentje het nieuwe jaar zou insukkelen. We kwamen overeen dat als moederkoe zichzelf voor elven voorzien had van haar kalf, we alsnog zouden gaan. Zij bepaalde die avond echter zelf haar geboorteplan. Moederziel alleen – maar achter een vol champagneglas – zag ik de wijzer onvermijdelijk het nieuwe jaar inspringen. Mijn boer hielp op dat moment samen met onze veearts (die onverrichter zake ook uit zijn laatste-avond-van-het-jaar-feestje gehaald werd) het koekind ter wereld. Helaas was het geen gevalletje ‘floep’ dit keer. Er moest een keizersnee aan te pas komen die bijna anderhalf uur in beslag zou nemen. Serieus?? Daarna rolde er echter een prachtig jong dier het eerste uur van 2019 in! Het beestje kon niet bevroeden in welk een turbulent jaar het terecht was gekomen…

Naderhand konden boer en ik er wel om lachen en dronken we samen een glaasje op het eigenwijze koekind dat gezond ter wereld kwam en de schuld was van deze ‘utterly disrupting‘ oudejaarsavond.

Dus:

Dan moet het maar zoals het gaat!

Niet van ons, maar het blijft een mooi plaatje (pixabay.com)

Groet,

Irene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.