Kou in de lucht

O yes!!! Vanmorgen hing het één en ander al verdwaasd boven onze landerijen. Voorpret zorgde voor diverse tintelingen, al zou het zomaar kunnen dat de eerste bijtende kou hiervan een verdachte was. Mij nu al verkneukelend en met mijn handen uit voorzorg in schoenen gestoken, ging ik weer met onze husky op pad voor onze vaste ochtendwandeling. Ik nam het goed in me op; het gevoel en de geur van deze speldenprik van winterkou midden in november.

Op het tijdstip van onze dagelijkse dauwtrap worden als een waar ochtendritueel de koeien gevoerd, uitgevoerd door mijn boer. Als ik een blik werp in de ruime, lichte stal bekruipt me steevast een tevreden gevoel. Wat een prachtgezicht, alle dames gezusterlijk langs elkaar aan het ui(t)ermate gezellige ontbijt. Vaste puike prik! Voort langs de voerkuilen gaat het dan. De winterperiode kunnen we ondanks de droogte maar dankzij de aankoop van voer van buitenaf vast wel door komen. De JCB – het hulpje van de boer – hapt en mengt, kiept en voert. Wat een bult werk iedere keer weer! Boer is ruim een uurtje of twee bezig eer al ons vee voorzien is van de dagelijkse maaltijd. Zijn Sky en ik de kuilen voorbij dan strekt het landschap zich voor ons uit. De sloten, het landweggetje, het gras en de vele reigers die momenteel hun talent als muizenjager ten volle uitbuiten. Deze ochtend heeft het allemaal iets magisch! De eerste winterkou mengt zich in de prachtige luchten. Zo te zien heeft deze dag het in zich om een hele mooie te worden. De witte waas over de velden is van een gruwelijke schoonheid. Met een inmiddels aangewakkerd verlangen naar december zetten we er stevig de pas in…

Onderweg droom ik van speculaasbrokken en bisschopswijn. Deze week verloopt door omstandigheden nagenoeg receptloos maar reken maar dat bovengenoemde lekkernijen er s.a.p aan komen😍 Oh ja wacht – en erwtensoep, bonensoep, zuurkool en boerenkool niet te vergeten. Zucht…mmm zalig!!

De kou zal echter nog niet zomaar uit de lucht zijn. Vandaag heeft het Lanbouw Collectief een plan op de tafel van minister Schouten gelegd om de vermeende stikstofcrisis aan te pakken. Minder eiwit in het voer, extra weidegang en mest aanlengen met water. In totaal is daarvoor volgens het collectief 2,9 miljard euro voor de komende vijf jaar nodig. De dertien boerenorganisaties die het Landbouw Collectief vormen, hebben dit voorstel woensdag aangeboden aan het kabinet. Wel…we zullen zien wat het gaat brengen. Gaan wij intussen alvast aan de warme chocomel!

De strijd om Piet

Zie de tijd schijnt door de bomen, mensen staakt uw wild geraas.

Nog temidden van de stikstofdiscussie barstte tegelijkertijd de pietendiscussie weer in alle hevigheid los. Zucht! Lag het aan mij of werd de strijd om de sintnarren heviger gestreden dan ooit? Woedende reacties op de aankomende roetveegpieten tergden het net, nog meer demonstraties werden aangekondigd. Mensen wilden protesteren tégen KOZP, die op hun beurt weer aankondigden ook dit jaar weer te demonstreren tégen ZP. Wellicht is het volgende protestgroepje dit jaar geboren: de PPG-KOZPPZP: de PietenProtestGroep die demonstreert tegen de feestbedervende protestacties van KickOutZwartePiet èn ProZwartePiet. Kun jij het nog volgen?

Maar toch…

Dat gezegd hebbende…ik zie mezelf nog als kleine uk, dolblij met het pakje kauwgumsigaretjes dat ze in haar meidenklompje vond. Vroeg in de ochtend stond dit mensenkind al dolgelukkig met zo’n stoer rookstaafje te pronken. Want hee! Pa en ma en nagenoeg de rest van onze grote familie rookten in die tijd, dus het wannabe rookstertje was geboren! Zo werkt imitatiegedrag nu eenmaal. Of het nu de chocolade- of kauwgomvariant was, deze pretsigaretjes verdienden een langdurend ereplekje in de schatla. En dan pakjesavond! De mand vol wensen werd door Zwarte Piet aan de deur gezet, of deze kwam zelfs gezellig even binnen om met ukkie’s ouders te keuvelen. Dan werd op een ludieke manier uit de doeken gedaan hoe ondeugend dit kind wel/niet was geweest. Dat ik aan de stem kon horen dat het ons buurmeisje was mocht de pret niet drukken. Wel werd het zwartepietenbuurmeisje met dit feit geconfronteerd door het eigenwijze kind. Maar hoe stellig ik ook pareerde tegen het Pietje of mijn ouders, ik kreeg geen gelijk. Totdat ik van mijn geloof afviel heb ik het nooit zeker geweten. Omdat de snoet van deze leuke Piet roetzwart was, bleef die honderd procent zekerheid voorlopig ook verborgen. Het mystieke aspect bleef daardoor nog lang hangen…!

En dan onze eigen kids! Nog steeds word ik warm van binnen als ik er aan denk hoe we er altijd een prachtig feest van maakten. Tijdens de avondspits – als mijn boer in de melkput stond – was het vaak een gezellige chaos binnen in onze boerderij. Nou ja, echt niet altíjd gezellig hoor. Ik alleen met drie kleine kids stond synoniem voor stelselmatige wanorde. Hoe prettig was het dan om ze sporadisch – alleen in de tijd dat Sint in het land was – toch een héél klein beetje angst aan te jagen? Door ze te vertellen dat Rommelpiet de onstuimige kids door het keukenrooster in de gaten hield. Helaas, onze ukken waren moeilijk bang te maken! Wat genoten ze daarentegen van de geheimzinnigheid en saamhorigheid die het met zich mee bracht. Na eerst hun schoentjes te vullen met een wortel of wat brood voor Amerigo en braaf uit volle borst een Sintliedje te zingen, gingen ze slapen als zoete engeltjes. Om (heel erg) vroeg in de morgen weer als ongeduldige duiveltjes uit hun bedje te springen om te kijken wat de schoentjes ditmaal voor hen in pietto hadden. Jullie begrijpen, als de hele boerenkeuken overhoop stond, dan was Rommelpiet die nacht aan het werk geweest.

Sint en Piet brachten in die tijd ook jaarlijks een fysiek bezoekje aan onze boerderij. Hoewel de twee allerkleinsten het soms toch wat veiliger vonden op de één of andere vertrouwde schoot, vond de oudste het excentrieke stel inmiddels razend interessant. Doordat het Zwarte Pietje zwijgzaam door haar werd aangestaard dachten boer en ik dat het laatste jaar geslagen had. We maakten ons echter zorgen om niets. Nimmer heeft zij in haar geloofsjaren kunnen bedenken wie er als Sinterklaas en Zwarte Piet zo overtuigend hun rol speelden. Waar de jongste twee bij het afvallen van hun geloof hun schouders ophaalden, kostte het onze oudste lieverd een paar jaar eerder heel wat tranen bij het ontrafelen van het Sintsprookje. Onder de prachtige witte baard en het kundig roetzwart geschminckte gezichtje zaten namelijk mijn broer en zijn vriendin. Haar bloedeigen oom en tante! Haar verdriet en teleurstelling heeft zij de daaropvolgende jaren weten om te buigen naar iets geweldig positiefs. Zij kroop in de huid van Zwart Pietje, om haar broertje en zusje nog een paar jaartjes te entertainen door volop te strooien met pepergoed, suikernoten en jolige praatjes. Een actrice is er aan verloren gegaan…

Tijden veranderen en ik doe mijn best om mij neutraal op te stellen maar het blijven legendarische herinneringenAls het aan mij ligt wordt het dan ook een mix van blank, roetzwart en roetveeg. Iedereen blij!! 😆

Het vuur van Sint Maarten

Sintermertes’ veugelke, haet ein hiel roeëd keugelke,
haet ein blauw stertje, hoepsa Sintermerte.
Vandaag is Sintermerte, morge Sinterkrökke,
Dan kómme die goje herte, die hadde zoeë gaer ein stökske,
’n Höltje of ein törfke in Sintermertes’ körfke,
Hout hout hout en ’s winters is ’t koud.
Hoera, hoera, wat hebbe die boere ein laeve,
Hoera, hoera, wat hebbe die boere ein pret !

Boven zie je de tekst van een Limburgs liedje waarvan de eerste vier regels in onze tijd elk jaar door alle kinderen – met zelfgemaakte lampionnetjes – uit volle borst gezongen werden. Op 11 November is het feest van Sint Maarten oftewel Sintemerte wat met grote vuren gevierd wordt. Grote hoeveelheden takken, snoei-afval en hout worden op de boerenakkers tot een grote hoop gebouwd en op of rond 11 november aangestoken. In mijn jeugd al zocht de hele buurt elkaar op bij deze vuren terwijl het buurtbestuur zorgde voor oliebollen, wafels en chocomel. Het zijn leuke herinneringen uit ons boerendorpje waar we later als opgroeiende meiden de aarde van de akker meermaals geproefd hebben. Jongens liepen rond met ‘varkenskrijt’ en elk meisje dat ze te pakken kregen werd in het gezicht beschreven met dit krijt. De spelletjes waren niet van de lucht in die tijd, maar wat was het mooi! Stoeiend over de zwarte grond tot er enkele vette strepen op het gelaat getekend stonden. Totdat je thuis flink moest gaan boenen om het spul er weer af te krijgen want de volgende dag riep meestal de schoolplicht weer. Dat dat geen sinecure was bleek uit het feit dat er die dag daarna verscheidene roodgeschuurde gezichtjes in de klas zaten en hier en daar zelfs nog een snoetje te zien was met de volle aanwezigheid van kleurige strepen krijt…

Ook met onze eigen kids zijn boer en ik in onze huidige buurt steevast naar de loeigezellige vuurhopen geweest. Met zelf geknutselde lampionnen, oude kleding en rubberlaarzen werd door de akker gebanjerd om het warme vuur te bereiken. Ook deze buurtgenoten – waaronder veel boeren – zorgden voor de nodige versnaperingen, koffie en chocomel. Fantastisch om met zijn allen in die warme gloed van zo’n groot vuur samen te zijn. Het beruchte varkenskrijt was inmiddels al lang geleden in de ban gedaan. In sommige streken struinen kinderen langs de deuren om met een liedje snoep te vragen. In ons dorp is dat echter nooit traditie geweest. Tegenwoordig moet er trouwens een vergunning worden aangevraagd om zo’n hoop te mogen stoken. De vraag is hoelang het überhaupt nog toegestaan is eer deze Sintmaartens vuren helemaal in de ban worden gedaan.

Thuis werden er vaak in deze periode heerlijke wafels gebakken. Hier lees je het allerlekkerste wafelrecept voor zachte wafels.

Herkomst Sinte merte:

Het feest van Sint Maarten wordt op 11 november gevierd. Dat is nu een ‘gewone’ dag in november, maar vroeger was het één van de Winterfeesten. Een dag waarop de mensen nog een keer goed konden eten en drinken. Daarna moest men erg zuinig zijn en was het teren op het voedsel en brandstof dat men verzameld had om de winterperiode door te komen. Vaak leden (de arme mensen) honger in deze koude periode van het jaar. Om het voor deze mensen wat gemakkelijker te maken, mochten arme mensen met Sint Maarten langs de deur gaan om een liedje te zingen en daarvoor geld, voedsel of brandstof te krijgen. Zo zorgden de mensen voor elkaar. Deze feesten werden ‘bedelfeesten’ genoemd.

Sint Maarten was een populaire heilige, omdat hij het opnam voor arme mensen en bedelaars. In de middeleeuwen was het feest een echt volksfeest. Maar nu is het alleen nog maar een feest voor kinderen. En dan niet eens in heel Nederland. Alleen nog maar in delen van Nederland.” (Bron: Wikikids)

Het liedje dat onze eigen kids op school leerden was:

Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten. De meisjes hebben rokjes aan. Daar komt Sint Martinus aan”.

En de wereld…draait door?

Misschien komt het doordat ik als oudste niet meer de jongste ben. Ik ben vijftig plus…drie. Zorgen nemen toe over een steeds sneller veranderende wereld. Mijn moeder verhaalt in die context regelmatig memorabele gezegdes en uitspraken van oma. Sterke tante trouwens die oma van mij! Zestien kids kreeg ze in de schoot geworpen, die daar ook weer uit kwamen. Stammend uit een sterk geslacht, robuustelingen die dik in de negentig werden. Mijn flinke oma stierf tien jaar geleden op 96-jarige leeftijd.

November = Slachtmaand

Grappig genoeg hadden mijn opa en oma geen boerderij maar een heuse slachterij waar op een authentieke manier vetgemeste landbouwhuisdieren geslacht en verwerkt werden. Mijn mams doet graag uit de doeken hoe zij – evenals haar broers en zussen – soms flink de handen uit de mouwen moesten steken. Dit onder meer door een teil onder het – door een schietmasker – gehemelde varken te houden om het bloed op te vangen als bij het dier een mes in de halsslagader werd gestoken. Om daar voedzame balkenbrij en bloedworst van te maken. Okee, klinkt wat barbaars, maar vroeger was het soms een hele toer om te zorgen dat de vaak grote gezinnen genoeg te eten hadden. Kunstmatig gefabriceerd kant-en-klaarvoedsel lag nog ver in het verschiet. Zo’n varken slachten was een essentieel onderdeel van het leven. De maand november staat van ousher bekend als slachtmaand. Dat slachten was een bijzonder ritueel dat bedoeld was om genoeg voedsel bijeen te doen om de winter door te komen. Elke dag vlees was ten opzichte van nu nog niet zo gewoon. Tegenwoordig heeft ieder die wil elke dag vlees op zijn bordje. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het slachten van dieren mij niet zo veel doet als dat het misschien zou móeten doen. Ik kan er mee leven. We eten vlees en daar moeten nu eenmaal dieren voor geslacht worden. Het gaat om dieren die wij fokken en consumeren omdat we van oudsher alleseters zijn en er nog steeds gek op zijn. Minder zou zeker kunnen, maar zonder? Nee, dat gaat hier voorlopig echt niet lukken. Maakt mij dat harteloos? Denk eerder dat het een gevolg is van opgroeien op het platteland met een nuchtere ‘down to earth’ mentaliteit. En omdat ik weet dat dieren in de agrarische sector het lang niet zo slecht hebben als in de media stelselmatig gesuggereerd wordt. Geef deze dieren bestaansrecht, een goed leven en een snelle dood. Wantoestanden liefst wel meteen aanpakken!! Ik vind de mens namelijk een fenomeen dat me momenteel meer zorgen baart. Ik weiger dan ook mee te gaan in de maatschappelijk opgedrongen vleesschaamte. Punt is wel dat mensen mijlenver van hun voedsel af zijn komen te staan. Melk van een koe? Er bestaan toch melkfabrieken?😞 Terug naar het Ot en Sien tijdperk spreekt voor sommigen tot de verbeelding. Dat gaat vast nooit meer gebeuren. Bewustwording is een stap die makkelijker te nemen is. Een béétje terug naar de basis zou iedereen voor zichzelf mogen wensen.

Vroeger was alles anders‘ is een kreet die boer en ik tegenwoordig om het hardst roepen. Ik kan een lijst aan jullie voorleggen met dingen waardoor een dikke rode streep is of wordt gezet. Dat ga ik niet doen, daar wordt al genoeg over gediscussieerd. Wel wil ik even kwijt dat oma – geboren in 1911 – sinds jaar en dag verkondigd heeft (lang voordat iemand ooit van transgender of genderneutraal gehoord had) dat de wereld op zijn einde loopt als er geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen een man en een vrouw. Een paar jaar geleden werd de rok voor de man geïntroduceerd, bij het horen van dat nieuws stokte de adem al in mijn keel. Het bleek gelukkig een hype die de mannen verre van hip vonden. Godzijdank. Zucht van verlichting! Daarna werden ‘dames en heren’ door de NS over één kam geschoren en gebombardeerd tot ‘reizigers’. Kon ik mee leven. Totdat de genderneutrale toiletten en het genderneutrale speelgoed zijn intrede deed en tot overmaat van ramp het pak maandverband zonodig ontdaan moest worden van het venusteken. Het kenmerk der vrouwen! Hoe zeer ik ook iedereen zijn eigen identiteit gun – ik ben oprecht heel openminded – voor mij stopt het als op maandverband geen vrouwenteken meer mag staan omdat iemand zich daarom in haar ballen getrapt voelt. Of als ik geen balanstrutje mag zijn terwijl ik daar zelf voor kies. Ow wacht…nu dwaal ik af, ander blogje😆

Tel erbij op de nationale en mondiale problematiek van tegenwoordig en de strekking van oma’s uitspraak komt met kleine stapjes dichterbij. Ik denk niet graag doem maar mijn oma was een wijze vrouw. Ze kon indertijd met geen mogelijkheid van de huidige ontwikkelingen geweten hebben! Enfin, laten we het erop houden dat mijn wereldbeeld misschien ietwat vertroebeld is momenteel. Dan kun je het wel eens hebben dat je een ietsie pessimistisch wordt. Let’s just hope dat het nog láááng niet gaat gebeuren!!

Zo, nu even iets doen wat mijn oma deed, mijn moeder en ook ik nog steeds doe. Niet álles is anders, gelukkig. Ik ga namelijk nog wat lekkere wafels bakken. Voordat het te laat is…😉

Wat zou jij nog willen doen voordat de wereld vergaat??😆

De wrede keuze tussen boer en natuur

Met mijn hoofd even uit de stikstofimpasse loop ik met onze hond Sky over het koeienpad tussen de weilanden door. Even mijn hoofd leeg maken in de natuur, wat dus eigenlijk niet als natuur bestempeld mag worden. Verdrietig en moedeloos ben ik van het hevige debat dat sinds enkele weken is losgebarsten met de daaropvolgende broodnodige acties. Op zoek naar berichtgeving en uitleg over het stikstofprobleem kwam ik buiten de vaak als in een mantra herhaalde ‘feiten’ ook vele stukken tegen die daarentegen vaak een andere zienswijze belichten. Negativiteit omtrent de boerenprotesten in de media maakten vele reacties los. Meestal ten voordele van ons maar ook nare reacties, vaak gestoeld op onwetendheid en aannames. Bepaald mediabeleid is daar helaas debet aan door eenzijdig belicht nieuws. Wij zijn in verwarring over ons bedrijf, en vele met ons. Al jaren worden wij geconfronteerd met regels en wetten waarvan het zomaar zou kunnen zijn dat bepaalde maatregelen zijn gebaseerd op drijfzand. Als ik verder loop met mijn hond rollen me – mede door de straffe wind – de tranen over de wangen. Ik begrijp het niet… Alles hebben we er hier de afgelopen jaren aan gedaan om het te doen zoals men van ons verwachtte, ons altijd naar eer en geweten aan de regels gehouden. Kwam er weer zo’n vervelende maatregel bij, dan werd er wat in de rondte gemopperd, een keer geslikt, en er weer overheen gestapt. Om vervolgens weer netjes in het gareel te lopen. Controleurs hebben ons nooit op ook maar één misstand kunnen pakken – gewoon omdat er geen te vinden was. De landbouwsector heeft de uitstoot van CO2, stikstof, bestrijdingsmiddelen en dieraantallen sinds twintig jaar al flink gereduceerd. Men heeft mij er trouwens nog steeds niet van kunnen overtuigen dat iets zo natuurlijks, iets dat van levende dieren afkomstig is, zo ongunstig kan zijn voor de natuur. Er is namelijk gezonde natuur in overvloed om ons heen, ook buiten de talrijke (167!) aangewezen natura-2000 gebieden. Alleen wil men dat blijkbaar niet zo zien. Enkele biologen verwijzen naar de ‘natuurbeschermers’ zelf. Houden zij niet vast aan een onrealistisch plaatje in onze steeds verder ontwikkelde maatschappij? Ja, zeldzame planten verdwijnen, en daar komen andere voor in de plaats. Waanzin ten top in mijn ogen om daarvoor hoofdzakelijk naar de agrarische sector te wijzen. Waarom mag de industrie en luchtvaart maar door blijven groeien en moeten wij terug naar Ot en Sien. Het klopt niet! Waarom tonen onderzoeken aan dat kinderen die opgegroeid zijn op boerderij en platteland het allergezondste zijn? Dat moet toch ook iets zeggen?

Schaam jullie, overheid, om zo met je burgers om te gaan. Want wij zijn buiten boeren, ook burgers die recht hebben op hun plekje binnen ons mooie landje met een hoogstaande – zoniet de allerbeste landbouwsector van de wereld. En waarom zou een land – ons land – niet mogen doen waar het goed in is? Namelijk een toppositie in de wereld innemen om op een kwalitatieve, meest diervriendelijke, meest milieubewuste manier voedsel te produceren voor desnoods de halve wereld. Want de bevolking groeit nog steeds en hoe zeer de vleeshaters en zuivelhaters het ook zouden willen, er is nog steeds veel behoefte aan goede landbouw zal die zal altijd nodig blijven. Gaan jullie anders de rest van exporterende bedrijven in Nederland ook even halveren? Er is altijd ruimte voor verbetering, er zullen altijd dingen zijn die beter kunnen in èlke sector, en dat moet ook in een steeds veranderende samenleving. En daarin mogen ook de natuurbeschermers hun verantwoordelijkheid wel eens nemen. Denk zelf eens buiten de gebaande paden! Want het mag nooit, nooit op deze manier. En wel de manier van èèn beroepsgroep naar beneden te halen en aan te wijzen als hoofdoorzaak van heel veel zogenaamd ‘natuurleed’…

Even neerploffend in het gras kijk ik over het land, met CO2-opnemend gras, sloten, opschietende bermen met bloemen, eenden, reigers, buizerds, kraaien (dit zijn predatoren die zorgen voor leegroof van nesten in het voorjaar), reeën, wilde zwijnen, insecten, vossen (ook nestenrovers) meeuwen, mollen, muizen, hazen. Zie ook weidevogelbeheer want dit is natuurlijk nog maar een kleine greep. Als dit alles niet kan worden gezien als natuur, dan schiet mij maar lek.

In de verte grenst ons weiland zelfs aan een paar ieniemini natuurgebiedjes. Die zijn prachtig zoals ze zijn, met vennetjes en bossages. Zonder misschien dat ene zeldzame bloemetje dat zonodig op een onnatuurlijke manier in stand moet worden gehouden maar wel met vele andere bijzondere planten en dieren. Dus ja, een boerenbedrijf kan volgens mij heel goed samen gaan met natuur. Knap iemand die mij op andere gedachten kan brengen 😉

Wat de mens zaait zal hij maaien

Finally!! Het zit erin! Het graszaad voor ons potentiële gazon werd zaterdagmiddag handmatig en met grote precisie verspreid door mijn boer. Intussen dwarrelden – buiten de bladeren – ook allerhande nieuws- en facebookberichten omtrent komende boerenacties langs me heen. Voor even had ik geen zin om daar mee bezig zijn dus zaterdag heb ik de rest van de tuin lekker losgeklauwd, in een uur tijd lekker alle frustratie er uit gewoeld! Heerlijk gevoel was het – verstand op nul en voor even een gevecht leverend met aarde en onkruid. Down to earth, blijf met je voeten op de grond, want voor we het weten rollen we de zoveelste demonstratie in. Niks doen is geen optie, daarvoor staat er voor ons bedrijf te veel op het spel. Je mag toch opkomen voor je onzekere toekomstperspectief? Heftige tijden rondom ons boerenbedrijf dus maar hopelijk zullen we in het voorjaar weer met trots kunnen genieten van ons melkveebedrijf en onze boerentuin waarin straks – als het goed is – ook de groentetuin welig zal tieren. Met in de stikstofdiscussie hopelijk goede oplossingen, al zal dat, gezien de vele verschillende belangen verdraaid moeilijk worden. We zijn er gisteren (helaas) niet bij geweest maar ons neefje is afgelopen dinsdag wel met de trekker naar het provinciehuis in Maastricht geweest.

Vandaar bovenstaand spreekwoord als titel – en jawel – dat bestaat echt en betekent: je moet er iets voor doen als je iets wil hebben. We hopen tenminste dat dat andere spreekwoord: ‘wie wind zaait zal storm oogsten’ niet zal opgaan…

Achterste stuk ingezaaid met gras, voorste stuk wordt boerentuintje met hortentia’s en een moestuintje
Ruimte voor groenten en hortentia’s
Hier komt mijn moestuintje
Bieslook, peterselie en basilicum staan er al

To be continued

Trots op de boer: agractie!

Ik vind het spannend, de actie – het boerenprotest op morgen 1 oktober. Vanuit de media wordt de zaak alweer opgehitst, volgens sommige nieuwsbladen zijn de boeren woedend en willen in Den Haag verhaal gaan halen. Deze kop suggereert voor mij al dat een menigte kwaadwillende agrariers van plan is de stad te gaan terroriseren.

Woedend is hier echter het juiste woord niet lijkt mij; verdrietig, aangeslagen of moedeloos lijken betere bewoordingen. En strijdbaar – ja – dat wel! Althans zo wordt het hier bij ons gevoeld. We weten eerlijk gezegd niet of we over een jaar nog boer zijn, of ons prachtige bedrijf het zal overleven. En dat komt door de dames en heren in hun Haagse zeteltjes. We worden bestolen en bedrogen, dat is hoe wij het voelen. Ik weet, het is heel moeilijk uit te leggen aan burgers waarvan de meesten ons gelukkig een warm hart toedragen. Het valt ook bijna niet uit te leggen. Mòcht het onverhoopt toch een beetje uit de hand lopen komende dinsdag, dan zou het fijn zijn als jullie ons steunen op bijvoorbeeld social media. Dat dan niet de antiboeren weer de grootste schreeuwlelijkerds zullen zijn. Buiten dat we door hen worden aangemerkt als klimaatvervuilers en dierenbeulen willen we namelijk liever niet ook nog eens weggezet worden als een stel losgeslagen lompe boeren zonder fatsoensnormen. Het beeld dat de media gaat neerzetten hebben we echter niet in de hand. Dat beeld is tè vaak voorbehouden aan gesponsorde organisaties zoals bijvoorbeeld Wakkerdier via de Postcodeloterij, die elkaars belangen behartigen en waardoor de boer vaak negatief wordt neergezet.

Groot respect in ieder geval voor organisatoren en deelnemers die elkaar op het hart drukken om toch vooral de rust te bewaren ook al lopen emoties soms hoog op, en die intentie is er dan ook heel zeker. Hoe fijn is het ook om elkaar in diverse facebookgroepen te motiveren en te ondersteunen zoals bijvoorbeeld in de boerinnengroep waar ik zelf deel van uit maak♡ De saamhorigheid onder de boeren om op een vreedzame maar duidelijke manier te demonstreren is ontzettend groot. Respect ook voor eenieder die deze actie steunt: van burger tot loonbedrijf, van voederfabriek tot transportbedrijf, van melkfabriek tot adviseur. Dat is goed en dat voelt fijn want in feite is dit een zaak die ons allen aangaat…ook de burger🍀

Onze oudste heeft gevraagd of ik morgen bij de sleuteloverdracht van haar appartement wil zijn. Ik zal er dus niet bij zijn daar in Den Haag. Mijn boer zal samen met onze zoon de barricaden op gaan. Mijn schoonbroer zal op het bedrijf blijven om de farm te bewaken. Trots maar toch ook een klein beetje bevreesd wachten we op wat komen gaat…

In farmers defence lees je meer over onze frustraties.

Oude kastjes en perenmoes

Even iets anders met jullie delen. Oude kastjes verven is nog steeds één van mijn hobby’s. Er is heel wat donkerbruin eikenhout door mijn handen gegaan de afgelopen jaren. Sinds ik mijn brocantewinkeltje heb gehad heb ik vele oude kastjes uit de kringloopwinkel en van de rommelmarkt geverfd en verkocht. Nu doe ik het alleen nog voor mezelf of voor familie. Ik zocht een plek om mijn jams, chutneys en appelmoes mooi uit te stallen want eigenlijk zijn al die potjes inmaak veel te leuk om te verstoppen in onze bedompte kelder. Van mijn schoonmoeder hadden we nog een leuk maar ouderwets boekenkastje staan dat schreeuwde om een likje verf. Daar gaf ik graag gehoor aan en naarstig ben ik op zoek gegaan naar mijn verfspullen; kwasten, verfbakjes en rollers. Het pas aangeschafte blik verf wachtte nog steeds op zijn beurt dus ook dat werd boven water gehaald. Beneden zie je hoe het geworden is, een foto ervoor en erna. Ben best trots maar ik vrees dat ik nog even aan de slag moet wil het kastje gevuld raken want ik heb nogal wat weggegeven de laatste tijd. Aangezien ik de smaak dit jaar te pakken heb zal dat wel helemaal goed komen. Buiten de appelboom die nog niet kaalgeplukt is heb ik nog een boom vol peertjes die eveneens nog geduldig hangen te wachten. Daar kun je ook lekkere jam van maken. En lekkere stoofpeertjes😋 Och ja, en natuurlijk perenmoes. In een handomdraai gepiept zoals je al kon zien in zelf appelmoes maken. Je vervangt de appels door peren of gebruik ze gemengd, heerlijk met wat gember toegevoegd…

Voor: eerst de losse schappen eruit, alles even licht schuren en lekker verven
Na: met de prachtige antracietkleurige krijtverf ‘warm black’

Beneden zie je nog wat projectjes voor onze zoon en dochter:

Oude kast van blank eikenhout vóór de klus
Dezelfde kast na de klus. De kleur is taupe maar lijkt op de foto stuk lichter
Eenzelfde soort kast voor onze oudste dochter ná de klus. Eveneens geverfd met ‘warm black’ van abbondanza.

Nu is het afwachten of onze jongste dochter ook nog wensen heeft in die richting. Met de oude koeienstal van vroeger ingericht als o.a klusruimte heb ik zin om weer wat vaker aan de slag te gaan. Laat maar komen dus. Houtkachel aan en gaan..!

Fijn weekend!

Farmers Defence

Lieve mensen, wij als voedselproducenten vinden dat het genoeg is geweest! Basta! De boeren zijn lang genoeg de verschoppelingen van het volk geweest, die al het negatieve wat er zich in natuur of omtrent klimaat afspeelt op zijn bordje heeft gekregen de afgelopen jaren. Er komt eindelijk een publieksvriendelijke boerenprotestactie op 1 oktober om een signaal af te geven naar de politiek; naar het falende landbouwbeleid en de onredelijke idioterie van groenlinks en D66 om de helft van de veestapel weg te vagen. Gekleed in spijkerbroek met zwart shirt en gewapend met trekker of kruis gaat het Malieveld bevolkt worden door – naar het uitziet – zeker duizend verontwaardigde boeren en sympathisanten van aanverwante sectoren. De boerentrots is gekrenkt. Gekrenkt maar niet gebroken – de maat is echter vol, het kan zo niet langer. Elke boer heeft zijn eigen verhaal, het ene zal schrijnender zijn dan het andere maar het onderlinge begrip is groot. Ik kan alleen over de situatie in ons eigen boerengezin praten, over ons eigen boerenbedrijf. Al vijfendertig jaar staan mijn boer en schoonbroer met passie en toewijding in dienst van hun melkveebedrijf waarvan zij de derde generatie zijn. Hun grootvader die met zijn gezin net voor de oorlog vanuit Den Helder zijn intrek nam in een pachtboerderij in Limburg heeft zijn uiterste best gedaan om het bedrijf van de grond af op te bouwen, waarna het overging op twee zoons. Ook de volgende boerengeneratie werd geboren en stond te trappelen om hun ondernemersgeest te voeden en hun passie voor dier en boerderij tot uitdrukking te brengen. Na de oorlog moest de voedselvoorziening veilig gesteld worden…er mocht nooit meer honger zijn!

Gelukkig zijn er velen die het heel goed begrijpen, die misschien zelf een boerenachtergrond hebben of die boeren in de familie of als buren hebben. Ze snappen het en steunen ons. Evenzoveel burgers die niet snappen dat we niet eerder in opstand zijn gekomen, die vinden dat boeren zich als makke schapen naar de slachtbank laten leiden. Die steun voelt heel erg goed!! Hopelijk is die er ook op 1 oktober want de boerenactie zal onder een vergrootglas liggen. Er hoeft maar één wanhopige agrariër te zijn die zijn emoties niet in bedwang kan houden en de spreekwoordelijke hel breekt los. De publieke opinie kan dan zomaar weer gekanteld zijn…

Wij boerinnen weten echter wat er gebeurt wanneer er bijvoorbeeld vijfendertig koeien zonder pardon de deur uit moeten vanwege plots opgelegde fosfaatregels. Ervaren de wanhoop wanneer onze boer met het hoofd in zijn handen niet meer weet hoe het verder moet zònder die koeien of na twee gortdroge zomers die veel te weinig van het land hebben opgebracht. Ik weet het, het kan altijd erger. Maar toch:

Is het eerlijk om een beroepsgroep neer te zetten als zijnde de grootste klimaatcrimineel?

Is het eerlijk om de burger via allerlei media te bestoken met onwaarheden en leugenachtige gegevens, bijvoorbeeld dat de agrarische sector maar 1 procent zou bijdragen aan de Nederlandse economie of dat deze sector verantwoordelijk zou zijn voor maar liefst 70% van de totale stikstofuitstoot?

Is het eerlijk om zelfs de schooljeugd te indoctrineren met ‘wakkerdier-achtig’ lesmateriaal? Dat gebeurt namelijk (zie foto).

Is het eerlijk om ons te ‘belonen’ met een melkprijs van amper 35 cent per liter. Net zoveel als we in de jaren ’80 kregen voor 1 liter melk? Ter vergelijking – de consument in de winkel betaalt 85 cent voor halfvolle melk, 95 cent voor volle(?) melk en maar liefst 103 cent voor magere melk!

Is het eerlijk dat je als boer 7 dagen in de week om half 6 je bed uit moet, de hele dag het vuur uit je sloffen loopt en om 10 uur nog je laatste stalronde moet doen waarna je – als je je bed tenminste niet uit hoeft omdat er een kalf geboren wordt – kunt gaan slapen tot om half 6 de wekker weer gaat? Je moet begrijpen: het zou geen centje pijn doen als we de eerlijke prijs en een greintje waardering zouden mogen ontvangen zonder dat je steeds op je sodemieter krijgt.

Dooddoeners als ‘het leven is nu eenmaal niet eerlijk‘ en ‘jullie hebben er zelf voor gekozen‘ of ‘risico van de ondernemer‘ doen heel veel pijn. Heus, er zijn soms mensen die zo over ons praten. Helaas weten zij werkelijk niet waar ze het over hebben en ik heb daar verder ook geen boodschap aan.

Die zogeheten nette burgers die ons dat toe roepen draaien zich namelijk op zondagmorgen half 10 nog eens lekker om en het zal ze verder de inmiddels zo verguisde worst wezen. Zitten tegen de middag met hun luxe broodjes, vers vleesbeleg, glas melk, bakje yoghurt, gekookt eitje, stukje kaas, tomaatjes en komkommer aan een laat ontbijt te peinzen over welke verre vliegbestemming het dit keer weer moet worden. En zullen vast zeggen dat het wel weer over zal waaien, de aanstellerij van die milieuvervuilende boeren…

We gaan het meemaken…🍀

Dit leren de kids op school tegenwoordig…cito-oefenboekje uit 2019

Bijna het haasje

Nietsvermoedend liep ik vanochtend zoals bijna elke morgen vanuit de wei onze achtertuin in. Met de hond aan de lijn en op het punt om door onze achterdeur naar binnen te stappen zag ik iets bewegen vanuit mijn linkerooghoek. Met mijn hoofd naar links gedraaid trof me daar in ons boerenzwembad eenzelfde tafereeltje als in het blogje reddingsactie. Alleen was het geen egeltje dat zo krampachtig boven water probeerde te blijven. Waarvan ik eerst dacht aan een hermelijntje of iets dergelijks, bleek het niets meer en niets minder te zijn dan een doodgewoon klein haasje. Althans…dood was het gelukkig nog niet maar veel had het diertje niet te missen. Al gauw schoot ik weer in actie en tilde het trillende beestje uit het bad en legde het op het gras. Met een oude handdoek wreef ik het droog waarna het een raar sprongetje maakte. Zo te zien zou ‘haasje over’ voorlopig nog niet lukken. Ook dit trillende diertje liet ik weer even op adem komen in de hoop dat zijn wilskracht het zou redden van zijn penibele toestand.

Even later was ik bang wat ik aan zou treffen toen ik poolshoogte ging nemen. Het zat nog steeds op diezelfde plek en toen het me zag sprong het haasje onhandig het gras in. Wel zag ik dat deze kanjer het zou gaan redden. Ik nam mijn telefoon en kon het op mijn gemak filmen (zie beneden) want het had geen haast. Prachtig zo’n haasje van dichtbij. In (paas)haasje konden jullie al lezen hoe mijn boer ook een babyhaasje redde in een andere situatie. Heel jammer toch dat vanuit bepaalde groeperingen gescandeerd wordt dat boeren niks om dieren zouden geven en alleen voor eigen gewin gaan…

Het haasje is nu allang op eigen kracht weer verdwenen, veilig gesteld van een wisse verdrinkingsdood. Alhoewel hazen kunnen zwemmen, raken ze na uren rondspartelen oververmoeid waarna ze het op een gegeven moment op moeten geven. Na in het water te belanden waar ze niet eens uit kunnen krabbelen is het hopen op een toevallige voorbijganger.

Zaak is dat het bad nu zo snel mogelijk wordt dicht gelegd. Of misschien een bordje erbij zetten met: ‘verboden te zwemmen’🤔 voordat een ander beestje weer het haasje is…