Lentekriebels

‘Blijf in uw kot!’ is wat de belgische bevolking hoort in deze vreemde tijden. Als de aanleiding niet zo triest was zou ik het een geweldige uitspraak vinden. ‘Blijf binnen’ is de hollandse variant die helaas met dit weer niet aan mij besteed is. Met ‘blijf in de tuin’ maak je al wat meer kans. De huisarresten zijn volgens het RIVM hun vruchten aan het afwerpen. De lente laat zich echter niet kooien. Als nooit tevoren spreidt zij al in april haar vleugels uit over land en boerderij, met fruitbomen getooid in bloesems die hun vruchten pas in september zullen afwerpen. Wat een geluk bij een ongeluk dat de lente zich nu van zijn vriendelijkste zijde laat bekijken. In onze tuin aan de voorkant van de boerderij staan de tulpen – mijn lievelingsbloemen – in volle bloei, hun fleurige kleuren brengen mij het hoofd graag op hol. Net als mijn boer, hij heeft afgelopen zondag mijn potentiële groentetuintje bemest en omgespit. Wat een romantiek, en dat op zondag! Ik wilde het eigenlijk graag zelf doen maar meneer de boer liet het niet toe. Dan niet, be my guest! Niet wat het spitten betreft, dat kan ik best, maar welke soort en hoeveelheid mest die erin moet om alles goed tot wasdom te laten komen daar heeft mijn agrariër al sinds zijn jongste jeugd een stuk meer kennis van. Dat accepteer ik. Het gaat er dus eindelijk van komen, ik begin bescheiden – eerst eens kijken of moestuinieren daadwerkelijk aan me besteed is – en volgend jaar breid ik het lapje misschien wat verder uit. Dat zal van verschillende factoren afhankelijk zijn. Ik heb er wel zin in!

Dit wordt het groentenparadijsje (hoop ik) van circa 2,5 x 6 mtr

Trouwens: moestuintips zijn altijd welkom!

Spring is in the air

En in de wei! Wat wordt er allemaal waargenomen bij een vroege ochtendwandeling met onze hond? Over de weidevogels heb ik het vorig jaar al eens gehad, zij laten zich momenteel weer in alle toonaarden horen. Tussen het gras verscholen zijn ze minder zichtbaar maar hun gefluit vindt over het veld heen zijn weg naar mijn gehoorgang. Soms sta ik stil om verwonderd te luisteren naar al dat frivole gekir…

Na de bocht in het koeienpad tref ik een prachtig schouwspel aan. Ik merk het al aan Sky, zijn kop gaat omhoog, oren worden gespitst en ongewild kom ik versneld in beweging, venijnig meegetroond door het gretige hondenbeest. In de wei steken namelijk de bovenlijven van een stel enorme hazen omhoog uit het gras. Met hun hazenoren recht omhoog, de pootjes voor hun borst, slaan zij de hond en de vrouw een momentje gade. Inmiddels heeft het vrouwtje de husky weer in control en verkeren zij allen even in een impasse. Totdat de snelle rakkers het voor gezien houden en er plotseling als een haas vandoor gaan, op weg naar het weiland van de buren waar het gras op dat moment toch net even groener lijkt…

Dan onze sloot! Moedereend met haar kroost blijkt niet het enige gezinnetje dat er rond dobbert. In de beek langs het pad zie ik namelijk nog een eendenfamilie aan de opvoeding van een aantal zwemkampioentjes werken. Waarvan moeder eend zelfs wordt afgelost door vader woerd die het jonge grut voor eventjes in zijn kielzog neemt. Hij schrikt echter dermate van onze husky dat moeder eend het weer snel overneemt. Wat een angsthaas! Het toppunt van deze lentekriebels vind ik het moment dat de twee gezinnen elkaar tegen komen in onze – niet superbrede – sloot. Van coronamaatregelen hebben de eenden geen kaas gegeten, voor hen is dat een ver-van-mijn-nest-show. Gespannen kijk ik toe of het ouderlijk gezag in het gedrang komt als de jonkies elkaars wegen kruisen. Het lijkt er inderdaad eventjes op of het grut een chaotische mengeling gaat worden zodat de ene óf de andere eendenfamilie dubbel zo groot door het leven zal gaan. Maar nee hoor, ieder dreumesje weet feilloos zijn eigen rijtje weer in te zwemmen. Op eendje na… die moet toch nog even terug op de rit gezet worden door moeders, ze kent dus echt wel haar pappenheimers. Wat een fantastisch tafereel! Alleen spijtig dat deze muts haar telefoon weer vergeten is 😕

Tot zover de lentekriebels… Ik wens jullie zonnige paasdagen toe en blijf gezond🍀

Lentedag!

21 Maart, de lente begint. Sinds jaar en dag de dag voor mijn verjaardag. Ik ken verjaardagen met veel nattigheid in de vorm van regen en hagel, of nog erger, van sneeuw. Met vorst, kou, temperaturen rond het vriespunt. Ook jaren waar op die speciale dag in maart een heerlijk voorjaarszonnetje haar neusje al wat vaker laat zien. In mijn beleving had ik vroeger op mijn verjaardag naar school steevast de ‘sportkousen’ al aan. Een jurkje met lange kousen eronder, en voor de rest blote benen. Heerlijk was dat. Het gaf voor mij echt een nieuw begin aan, zo klein als ik was, het voelde heel bijzonder om op die tweede lentedag jarig te zijn. Tegenwoordig betekent de eerste lentedag zoveel meer. Het betekent weer opnieuw genieten van zo veel kleine dingen. Een genot om de was fris gewassen buiten aan de lijn te hangen, te laten drogen in het zonnetje. Wel zo duurzaam! Het geluid van de tractor op het land, de eenden in de sloot, het gras op het land dat steeds groener en langer wordt. Met iedere jaar weer de hoop dat het een groeizaam jaar mag worden zodat we genoeg voer voor de koeien bijeen kunnen doen. Dit jaar nog meer dan andere jaren, terugkijkend naar de afgelopen, veel te droge zomer. Genieten van het inkuilen, de heerlijke geur van vers gemaaid gras… kopje koffie samen op het terras, tussen alle werkzaamheden door, het kriebelende verlangen naar oneindige zomeravonden…

In ieder geval zijn de weersomstandigheden weer zodanig dat alles weer vooruit gaat. Ook voor onze tuin is het gunstig, mijn boer hoopt nog even vooruit te kunnen om nog zoveel mogelijk klinkers te leggen voordat het landwerk roept…

En anders gaat juffertje ongeduld zelf maar aan de slag 😊

Lente graag!

Gistermorgen stond ik om half 8 buiten. De kou benam me de adem. Nee, niet alweer zo koud alstublieft! Jawel. En nat. En winderig. De rommelige drassige tuin bood weinig gelegenheid meer om de hond uit te laten dus liep ik maar weer naar achteren toe waar ik zowaar nog verder wegzonk in zompige modderpoelen. Het klopt dat het afgelopen zomer kurkdroog was hier op het land, we hebben veel minder voer voor de koeien kunnen inkuilen dan andere jaren, dat is een feit. Dat hebben we dus nog aan moeten kopen, helaas! Te nat is echter ook geen optie want dan kunnen de boeren hier straks het land niet op als er geploegd en gezaaid moet worden, en zo hoop je als boer altijd op het ideale weer. Enfin, de weiden zijn in ieder geval weer mooi groen dus so far, so good. Mijn boer en ik zijn nu bezig om onze tuin weer opnieuw in te richten en ook dat valt niet mee. Afgelopen najaar kreeg manlief het idee om ons prieel te verzetten en een recht klinkerpad te leggen in het plaats van het -in zijn ogen- scheve pad dat er nu lag. Aangezien dat er nog maar weinig florissants in onze dertigjarige tuin te vinden was mocht er van mij alles uit. De droge zomer kende namelijk geen mededogen. Gisteren vond ik foto’s van een groene weelderig bloeiende tuin een paar jaar geleden in de zomer. Oef!! Dat deed pijn! Zie beneden de voor en na foto’s maar dan omgekeerd 😢

Intense spijt bekroop me maar terug kunnen we niet. Ons zelfgemaakte tuinplan ligt klaar in de la. Ik heb meer dan een dag gespendeerd aan het verwijderen van ettelijke meters klinkers die de boer nu in zijn spaarzame tijd weer mag terugleggen. Maar dan recht. Er zullen haagjes komen met witte annabelles in hun midden en ik droom al van heerlijk geurende paarse lavendelstruiken. Die bij ons meestal gaan verhouten. Niet doen dan? Jawel, net zoals ik voor een groenten- en kruidentuintje ga. Alles wil ik: kruiden, groenten, bloemen, struiken, gras. Zo veel mogelijk vers eten is het devies dus een paar meter zelf verbouwd grondvoedsel om te beginnen zou toch moeten lukken. Dat is een boerin waardig, toch? In de tuin werken vind ik altijd heerlijk al heb ik nog weinig tot geen ervaring met groenten verbouwen. Dus loop ik nog even met mijn ziel onder mijn arm want ik kan nog helemaal niks. Het weer is bagger, de boer is nog met zijn stroom bezig, want ja ook de verlichting moet anders volgens mijn lieverd. Dus vul ik mijn tijd nu met schrijven, koken, verven en huishouden om hopelijk over een tijdje eindelijk met mijn groene vingers weer in de grond te kunnen wroeten. Dan mag het wel ietsje droger zijn. En warmer.

Dus ja, lente graag!

Maar zowaar…nog enkele narcisjes!