Pan los?

Moest ik de vorige keer in de bak – om boer te helpen, gisteren gingen we samen aan de bak.

Na een eerste paasdag vol gezellige familietijd mogen (moeten eigenlijk) boer en ik de tweede feestdag weer een dag klussen. Terwijl half Nederland er op uit trekt naar bloembollenveld, terras, trekker-trek of Efteling leven wij ons uit in ons potentiële paradijsje. Het klopt, er heeft enige tijd tussen gezeten (inkuilen en zo) maar nadat het prieel de vorige week zondag op zijn definitieve plek werd verankerd wil meneer vandaag de pannen terug leggen. Boer kan het dak op. En ik mag keien kruien. Naarmate de dag vordert blijkt het dakje toch niet zo’n makkelijk klusje als gedacht. De keien liggen allang op hun plek maar bij boer schiet het niet op. Hij is in zichzelf gekeerd en antwoordt binnensmonds als ik hem iets vraag. Ik laat hem in zijn rondje terwijl ook de hond zijn rondjes op en neer kuiert in baasjes’ tuin. Om een uur of vier – na onze tweede koffieronde waarin ie zegt dat het niet meer goed komt – begint het toch stilletjes aan te vorderen. Ik zeg niets. Hij ook niet. Mensen die op hun vrije dagje bij ons langs fietsen kijken hun ogen uit. Soms spreekt hun blik boekdelen. We horen ze denken: die hebben een pan los.

Inderdaad! Verschillende zelfs…maar niet lang meer!

In de bak

Man oh man wat ziet het er nog gehavend uit bij onze boerderij wat het tuinproject betreft. De boer wedijvert al dagenlang met de tijd. Terwijl zijn broer verscheidene honneurs waarneemt op het bedrijf ploeteren wij verder, uur na uur, steen na steen. Voor boer een welkome afleiding, even iets anders waar de aandacht op gericht kan worden. Of eigenlijk is ‘wij’ in deze ook niet correct want man doet het zware werk en vrouw is hem in gedachten steeds een stap voor. Ziet het helemaal voor zich; hoe het groene biljartlaken zich ontvouwt, hoe het prieel goed gepositioneerd op de waterpas gelegde klinkers wordt geplaatst, hoe het gratis zakje bloemenzaad van natuurmonumenten haar werk gaat doen. In de groententuin van haar dromen groeien bonenstaken tot in de hemel terwijl Sjakie de aardbeien zijn mond in smokkelt. Van uit de boerenkeuken worden de meest gelukzalige geuren verspreid en maaltijden bereid met de puurste en meest verse ingredienten van eigen bodem. De weckpotten met ingemaakte jams en appelmoes zijn niet te tellen, de mooiste str…”Ien schiet es op!” word ik bij de les geroepen. Oeps ja! Ik ben vanmiddag bezig om letterlijk mijn steentje bij te dragen. Een hele pallet (bijna) vol gesjouwd met klinkers. Samen met mijn stoere boer werken heeft wel wat vind ik altijd. Zien hoe hij in zijn overall het zware werk verzet is goed om aan te zien. Zwoegen en zweten daar heeft mijn mannetje patent op. Pfftt…. na de klinkers even tijd voor de medeklinkers.

Eergisteravond hebben we na het melken de pannen nog van het prieel afgehaald. Hij op het dak en ik in de bak. Van de JCB dan. En dan dat ding de lucht in! Poe hee ik deed het bijna in mijn versleten broek. Eigenlijk heeft hij hoogtevrees en ik niet maar die avond waren de rollen omgedraaid. Knijpend in het ijzer schuifelde ik van voor naar achter in de bak en legde pannetje voor pannetje op elkaar. De speling was klein en de angst groot. Als ik onbewust achteruit zou stappen dan was het gebeurd met mij. Dacht ik dan.

Nee lieve mensen, er is niks gebeurd. Beetje mijn jas gescheurd, maar that’s it. Achteraf bleek het een kwestie van wennen want bij de laatste vracht pannen stond ik bijna dansend in de bak. Alsof het niks was de vrouwenpower tentoonspreidend.

Ik had boer een pannetje verder geholpen, dat was het belangrijkste 😉 Alleen ze moeten ook nog terug. Ik hou jullie op de hoogte…