De Veluwse Hoevengaerde

Voordat ik weer over ga tot de orde van de dag wil ik jullie eerst iets laten meebeleven wat betreft ons afgelopen midweekje. Geen Griekenland voor ons dit jaar …er wacht namelijk nog veel onderhoud aan tuin en boerderij. Niet erg!! Een ander soort vakantie maar niet minder gezellig. Met mijn ouders – fysiek nog kwieke tachtigers – bezochten wij de Noord-Veluwe, omgeving Putten en Ermelo. De oproep tot bomenplant voor het klimaat zal hier waarschijnlijk aan voorbij gaan. Wat een bossen! Weinig ruimte voor nieuwe aanplant zo op het eerste gezicht maar zelfs die jonge aanwas bleek zich op ons pad te bevinden. Ik ga even een paar bezienswaardigheden uitlichten. Om te beginnen verbleven we op vakantiepark De Veluwse Boerderijentuin oftewel De Veluwse Hoevengaerde. Een mooi karakteristiek park, kleinschalig maar toch ruim opgezet. Je kunt naar wens verblijven in deze leuke boerenhoeves. Het is er heerlijk rustig. Iets wat we met open armen ontvingen na de hectiek van het afgelopen jaar op ons eigen boerenerf en de drukte op langsgelegen provinciale weg.

Ons tijdelijk verblijf

Dinsdag belandden we per toeval op een rommelmarktje in Putten. Degenen die mij nog niet zo goed kennen moeten weten dat er een soort kleverige substantie op mijn vingers verschijnt zodra er een brocante – klinkt wat aardiger dan rommel – marktje in mijn gezichtsveld verschijnt. Een jaar of tien geleden begon ik en heb ik vijf jaar lang een brocante (web)winkeltje gehad. Heb heel wat straatverkopen bezocht in die tijd. Het kriebelt nog steeds…en zal ook niet over gaan, die liefde voor het ‘oude’. Of het nu gaat om gebouwen of om spullen, het zit op de een of andere manier in mijn bloed. Inmiddels is onze oudste dochter er mee besmet, tot ontsteltenis van onze schoonzoon šŸ˜® By the way, dit keer bleven mijn handen gek genoeg helemaal schoon.

Landgoed de Schovenhorst werd door middelmatige weersomstandigheden iets later op de dag bezocht. Eerst nog even genietend met mijn boer en ouders van een warme chocomel togen we daarna richting landgoed. Een prachtig arboretum (bomentuin) is wat ons te wachten stond. Een keurig onderhouden bos met ellenlange bomen in allerlei variaties boog ons tegemoet, uitnodigend tot een heerlijke wandeling. Het landgoed bevat eveneens een brasserie, museum, kruidentuin en bostoren. Deze hebben we overigens niet beklommen vanwege de ruim 200 treden die deze toren telt. De oudjes zijn nog kras maar dat was net teveel van het goede. De brasserie verzorgde voor ons een smakelijke uitsmijter die net tijdens een malse regenbui verorberd werd.

Woensdag werd de beloofde fietsdag. Alhoewel de elektrische fiets gewoonte is voor paps en mams, huurden we ‘gewone’ unisex fietsen. Ik kocht voor 50 cent een route van 25 km. Chapeau voor de lieverds die door onverwachte heuvelachtige bos- en heidevelden evenals onlogische routebeschrijvingen maar liefst 35 kilometer hebben moeten trappen. Met af en toe een stukje klunen werd desondanks de tocht in prettig voldane vermoeidheid volbracht.

Een hapje en een drankje in het prachtig gelegen Boshuis Drie

Met een bezoekje aan het idylische Boshuis Drie voor de nodige versnaperingen, ĆØn aan de schaapskooi in Ermelo – waar een meneer aan zijn ‘piano op kar’ een paar prachtige liedjes ten gehore bracht – zijn herinneringen weer geboren.



Schaapskooi op de Ermelose heide

To be continued…

Daarna terug naar de recepten!!

(B)engeltjes op de achterbank

In dit blog hulde voor onze kids, die onderweg naar onze vakanties in perfecte harmonie als goed geĆÆnstrueerde kadetjes op de achterbank in opperste concentratie hun boekjes lazen, puzzeltjes maakten of cassettebandjes met liedjes van Annie MG Schmidt beluisterden – die trouwens later plaats zouden maken voor de nieuwste Hitzone edities in de vorm van cd’s.

Althans de eerste dertig minuten ging het zo. Dat eerste half uur verdiende altijd een sticker. Daarna werd het minuut na minuut steeds ietsje rumoeriger op de achterbank en ietsje minder ontspannen op de voorbank. Welke liefhebbende ouders van maar liefst drie stuks herkennen het niet? Het eeuwige gekissebis omdat er gewoon Ć©Ć©n te veel is daar achterin. Want zijn er maar twee schattige kindertjes, dan zet je gewoon een leuke mand in het midden met allerhande zoethoudertjes. Bij ons ging in eerste instantie de rustigste tussenin. Dat ging goed totdat de ongeduldigste op den duur zijn ongenoegen uitte op een vrij onvriendelijke manier. Waar de rustigste nog een goedbedoelde maar hardhandige aai over de bol kon verwachten kreeg de pittigste aan de andere kant een veeg uit de pan waar de honden geen brood van lustten. De pittigste kaatste de bal dan ook gelijk weer terug. Tijd om te stoppen!! Een koekje van eigen deeg werd uitgedeeld en de rollen omgedraaid. Moeders ging in het midden en de ongeduldigste mocht langs de boer plaatsnemen. Het liefst zou de ongeduldigste zelf achter het stuur zijn gekropen maar die vlieger ging nog even niet op. Die zou pas op de camping omhoog gaan. Het tijdperk van Ipads en smartphones was nog niet aangebroken dus daar viel helaas nog weinig van te verwachten. Terugkijkend op die tijd kan ik alleen een sentimentele zucht slaken. Want ondanks deze achterba(n)kse taferelen daar in onze auto – op weg naar die leuke campings – hebben onze kinderen volgens eigen zeggen volop genoten van die dagen dat papa boer er volledig voor hen kon zijn. Dankbaar ben ik dat dit altijd mogelijk is geweest (voordeel van twee boerengezinnen op een erf) en weet ik dat het al het gekibbel waard is geweest. Vraag me toch ook af of het mede zo’n goede band heeft gesmeed tussen ons gezin. De vrije dagen dat we samen genoten, maar ook het gekibbel tussen de koters waar toch wel eens ingegrepen moest worden. Ze zijn nu op een prettige manier heel close met elkaar – iets wat ik er destijds misschien niet voor gegeven zou hebben. Deskundigen redeneren dat kinderen bij ‘ruzies’ voor zichzelf op leren komen. Ook leren ze te discussiĆ«ren en een andere mening te respecteren. Op den duur. En wat hebben ze ook een plezier gehad samen!!

De komende vier dagen zijn we weer weg van de boerderij. Boer en ik zijn komende maandag dertig jaar getrouwd en zodoende zit ons hele gezin inclusief aanhang op een park aan het Markermeer. Dertig jaar samen in een mooi huwelijk met godzijdank veel meer lief dan leed. Dat verdient toch een sticker…euh een weekendje weg bedoel ik. Onze kinderen zijn namelijk – naast onze liefde voor elkaarā™” – het meest debet aan het ‘lief’ gedeelte.

We gaan dat samen vakantie vieren dit weekend nog eens over doen. Eens kijken of we het nog kunnen met ons gezin dat nu uitgebreid is van vijf naar acht. Natuurlijk ben ik daar geen moment bang voor. Hoe meer zielen hoe meer vreugd…op de achterbankšŸ˜†